A historia non perdoa. A historia que hoxe coñecemos a maioría dos cidadáns e a que ensinan nas escolas é sen dúbida a historia do gañador. E isto conleva a meirande parte das veces (por non dicir todas) ao cambio de nocións básicas sobre os conceptos que se debían manexar con naturalidade e no seu pleno significado, sen que intrusións imperialistas trocasen de significado a nosa base lingüística. Falo evidentemente das palabras que hoxe empregamos para falar de nós mesmos. Falo de palabras como nación, galego, nacionalidade ou nacionalismo. Estas palabras entre outras moitas, hoxe teñen un significado ben diferente do que tiñan hai 5 séculos. Inxusto que o imperialismo teña tanto poder de absorve-lo significado neto dunha língua para crear novos conceptos que o sirvan a el, e máis inxusto aínda é que os que reivindican que todo volte ser como antes sexan lapidados polos propios membros da súa sociedade, como se fosen eles os traidores.

   Nación e nacionalidade hoxe perderon todo o seu ser, todo o seu zume, tódolos seus ingredientes. Hoxe esas palabras non teñen valor algún para a sociedade. Convertéronse nun instrumento básico da política dos tempos de hoxe. É máis importante que nos chamen nación por non ficar detrás doutras "comunidades" que que nos chamen nación polo que realmente somos. Nacionalidade histórica? Ninguén, e ninguén é ningunha persoa, puido explicarme aínda o que significa ese termo. Non hai semántica que cadre con esa definición. Un invento máis para evadir a denominación que realmente nos merecemos, e que implicaría a independenza da nosa Terra ou ben a República Federal, que permita a autodeterminación dos pobos oprimidos.

   Galego? Qué significa ser hoxe galego? Hoxe ser galego non significa nada. Hoxe o concepto de galego está amasado pola historia recente da España máis amarga. Eu non quero ser castelán. Quero ser un galego español, como dixo Castelao. E máis ben, quero ser galego. Non quero que me identifiquen cos touros, non quero que me identifiquen coas sevillanas, non quero que a xente pense que falo castelán. Quero que a xente saiba que en Galiza hai un idioma, o galego, máis antigo que o castelán e que está a sufrir a degradación do seu ser por mor do imperialismo e do autoodio máis inútil. Eu son parte da caste de milleiros de galegos que fixeron historia, e non do resto do españois. Galiza non tivo apenas relacións co resto de España como outros territorios as tiveron. Sempre estivo illada, allea ao que pasaba fóra dela. O galego preocúpase por Galiza, non por España.

   Nacionalismo. Qué é iso? Non teño nin a máis mínima idea do que quere dicir esa palabra creada polo imperialismo. Sí, polo imperialismo. Naceu como consecuencia da opresión. Hoxe, ser nacionalista, é sentir coma un irmandiño que se ergue en contra de castela. Hoxe, ser nacionalista é sentir esa xenreira contra os que oprimen Galiza. O nacionalismo de hoxe é o sentir dos galegos de antes. Hoxe, un nacionalista é un galego de hai 5 séculos, un galego que non está contaminado polas palabras de castela, por esa educación no autoodio basado sempre en mentiras, íntegras, que foron creadas polos cobardes españois para tentar exterminar Galiza, o sentir de tódolos galegos, o sentir de séculos de loita por unha Terra libre, por unha Terra de paz. Por unha Terra única. Por unha Terra

             GALIZA CEIVE.                                           Saúde e Terra